Biblionet Groningen magazine

Interview

Roelf Buurlage: 'Ik had de hoop al lang opgegeven'

Roelf Buurlage (36) uit Stedum werkt als vrijwilliger op een zorgboerderij in Loppersum. Hij kon tot voor kort niet lezen en schrijven. Maar via het Taalhuis in Bibliotheek Loppersum krijgt hij het lezen ineens onder de knie.

Lezen lukte nooit, aan schrijven begon hij al helemaal niet. Als kind ondernam hij diverse pogingen iets van taal te begrijpen: op school probeerde hij het, zijn moeder probeerde hem te helpen, maar op een dag was het devies: ,,Het gaat je niet lukken, je moet je erbij neerleggen.”

Couveuse
Roelf Buurlage vertelt openlijk over zijn leven als analfabeet. De oorzaak daarvan ligt bij zijn geboorte. ,,Ik ben veel te vroeg ter wereld gekomen”, zegt hij. ,,Al na vijfenhalve maand zwangerschap werd ik geboren, ik heb anderhalf jaar in een couveuse gelegen.”

Niet vanzelf
Eenmaal thuis leerde hij van alles, maar vanzelf ging het niet helemaal. Hij ging naar het speciaal onderwijs en later, op zijn 21ste, ondernam zijn moeder nogmaals een poging hem te leren lezen. Tevergeefs.

Ik zat gevangen
En nu! Nu heeft hij Mieke leren kennen, een vrijwilligster van het Taalhuis. Mieke is opgeleid door Stichting Lezen & Schrijven om mensen te helpen in de bibliotheek. En zij heeft hem in een paar maanden tijd een aardig woordje leren lezen. Het eerste woordje was vis. Nu kan hij al tal van woorden en namen lezen.

Mobiele telefoon
Hij kan klok kijken, hij snapt in welke trein hij moet stappen, hij snapt zijn mobiele telefoon een stuk beter. Alle trucjes die hij voor zichzelf had bedacht om de nummers van vrienden te onthouden, moet hij afleren. Hij zegt verrukt: ,,Ik zat gevangen en nu voel ik me verlost.”

Miekes geduld
Hoe het kan dat het na al die mislukte pogingen wel lukt bij Mieke - hij weet het ook niet. ,,Ik had het er gisteravond nog over met mijn moeder. Ze zei dat ze vroeger te weinig tijd had, want ik ben de oudste van twaalf kinderen.” Hij zegt: ,,Mieke heeft iets waardoor het wel leuk is. En ze heeft nog iets. Ik denk dat dat geduld is.”

Stoppen
Niet dat het direct voor elkaar was. Meteen bij de eerste ontmoeting zei Buurlage tegen haar dat hij ermee stopte, omdat hij vreesde dat het opnieuw zou mislukken. Hij rekende buiten Mieke. Die zei: ,,Nee hoor, over een jaar kun je lezen.”

Alfabet
Die eerste les op woensdagmiddag herinnert hij zich nog goed. Zijn begeleider in het Taalhuis – een docent van het Noorderpoort college – had hem verteld over de leescursus. Hij kwam aan tafel te zitten met Mieke, die hem vroeg alle letters die hij kende op te schrijven. ,,Boem!”, zegt Buurlage. ,,Ik schreef alle letters van het alfabet op. In 1 keer. Niet op volgorde, maar toch. Ik had ruimte in mijn hoofd, denk ik.”

Elke woensdagmiddag
Al gauw volgden woordjes en namen. ,,Ik was verrast en mensen om mij heen ook. Die zeiden: ‘Dat kan nooit zo snel, jij kon al lezen!’” Elke woensdagmiddag leest hij drie kwartier met Mieke. Om zichzelf de rest van de week bij de les te houden, kijkt hij Nederlandse films en series met ondertiteling.

Vrienden aanmoedigen
Hij leert woordjes. ,,Ik ga door tot ik echt goed kan lezen. Ik heb het idee dat het gaat lukken, omdat ik tegen de juiste persoon ben aangelopen.” Hij heeft vrienden die ook niet kunnen lezen. Die moedigt hij nu aan om ook naar het Taalhuis te gaan. ,,Ik had er nog nooit van gehoord. Ik word nu ook lid van de bibliotheek, daar ben ik van overtuigd. Ik ga later boeken huren.”

Vrijwilliger
Nog even over Mieke. ,,Ik hoop dat ze nog lang vrijwilliger is. Ze is 61 jaar, maar ik hoop dat ze dit ook nog doet als ze 91 is. Ze opent voor mij een wereld.”

Tekst: Marijke Brouwer
Fotografie: Martine Hoving 
 
X
Wachtwoord vergeten?